Palen schroeven met grout

24 tot 28 februari 2005

Grote platen moeten de heimachine van De Waalpaal toegang geven. Het wordt passen en meten in die krappe ruimte.

De heimachine arriveert. Een knap staltje techniek.

Is-tie niet lief?

Tsja, en dan ís de machine er, gaat de boorkop niet meer voor of achteruit....

Nu de volgende klus: hoe krijgen we dit schatje het huis in. Het past allemaal net, of net niet. Stuurmanskunst met 4 ton op de vierkante millimeter.

Heel langzaam schuift de machine naar binnen, steeds moet de boorkop weer in een andere hoek om verder te kunnen.

Lothar Winz, Wolfgang Scheers en Martin Breidenbach bekijken na gedane arbeid achter een pilsje en een iBook deze website. De duimstok van Lothar (rechts) fungeert als kurkentrekker: 'Zu kurz, zu ungenau'!

Architect Martin Breidenbach pleegt een telefoontje op mijn/zijn zolderverdieping.

’s Avonds na koor staat er bij thuiskomst nog steeds een groot beest in mijn woonkamer geparkeerd. Alsof hij door het raam naar binnen is gereden, maar nu niet meer voor of achteruit kan. Wat ook zo is :-)

Marcel heeft ’s middags alvast maar mijn trap gesloopt (foto links) en een groot deel van de keukenschouw. Gelukkig heb ik een ladder, waarmee ik de eerste verdieping kan bereiken. "Treppe!". Het muurtje erachter is er de volgende ochtend niet meer.

Vrijdagochtend heeft Marcel in alle vroegte het muurtje naast het trapgat neergehaald. Nu kan de machine doorrijden naar de keuken. Rechts een blik van bovenaf...

Consequentie is wel dat ik niet meer naar boven kan. Althans... niet op de 'normale' manier. De ladder tegen de zijgevel brengt me bij het raam op zolder. Op die manier kan ik toch nog verse koffie zetten voor de heren.

Hierboven een overzicht van de bouwplaats vanaf zolder. Links de watertank, rechtsboven drie pallets cement, midden boven het fonkelnieuwe mengapparaat dat Georg Scheltzke (foto rechts) uit Duitsland heeft meegenomen. Foto hieronder: spiksplinternieuwe mengmachine uit Frankfurt. Martin spreekt later zijn bewondering uit voor het design van deze machine én het het beest op de begane grond.

De schroefinjectiepalen liggen klaar voor gebruik. Ze zijn 1.20 m per stuk, dus we zullen er zo'n 16 nodig hebben om de gewenste diepte van 19 meter te bereiken. Aan de voorzijde is het schroefdraad te zien waarmee ze aan elkaar worden gekoppeld.

Kop van de boorpaal. Er zit een extra harding opgelast aan de rand van de punt (zilver). In het gat eronder zit een ventiel, dat ervoor zorgt dat de grout (cement met water) er wel uitgeperst kan worden, maar bij wegvallen van de druk er geen grondwater de paal in kan lopen.

Links: de eerste paal gaat de grond in. Dat gaat vliegensvlug, alsof er door boter heen wordt gesneden. Er staat buiten wél een generator van 100kVA om de hydraulische pomp voor de machine aan te drijven.

Einde vrijdagmiddag zitten er twee palen in de grond, beide in de -voormalige- keuken. Ze steken nu nog wat uit, maar worden volgende week op de gewenste hoogte afgesneden.

De bouwplaats van voren af gezien. Einde van de dag is er één pallet cement minder. Dat zit dan in de grond, verdeeld over twee palen van 19 meter elk.

Een zwembad voor mijn deur: spoelwater van de mengmachine wordt niet in het riool geloosd, maar netjes opgeslagen in een met plastic beklede container. Na bezinken van de cementresten, wordt het water er weer uit gepompt, en de rest afgevoerd als afval.

Maandag 28 februari gaan de twee andere palen de grond in, terwijl ik ziek in bed lig. Af en toe een enorme dreun, als de mannen van De Waalpaal door de eerste zandlaag gaan, of als ze de paal op 19 meter diepte afpersen met een druk van 100 bar. Dat afpersen creëert een cementen voet aan de onderkant van de paal, waarmee de paal voldoende ondersteuning op de tweede zandlaag krijgt.

Foto links: de derde paal, nadat alle apparatuur is weggehaald. Het ziet er onooglijk uit, maar het gaat wel 19 meter diep!